DMC - Jeshua: Van Ego naar Hart III

De kennismaking met Liefde

Deze teksten zijn geïnspireerd door antwoorden die wij – mijn man Gerrit en ik – ontvingen van een geestelijke gids (die zich Jeshua noemt) op vragen die wij gedurende trance-sessies aan hem voorlegden.

Vervolg van fase 2: de kennismaking met liefde

We zijn in onze vorige tekst geëindigd bij het moment waarop er in het bewustzijn van een mens een zekere zelfacceptatie is gegroeid. Dat is de eerste stap naar een hartgedragen bewustzijn.
In die eerste stap maak je kennis met een realiteit die op een heel ander principe gebaseerd is dan het ego-gecentreerde bewustzijn. Je doet je intrede in een werkelijkheid die liefde heet.
Liefde is het leidende principe van een hartgedragen bewustzijn. Liefde is wezenlijk één, is eenheid-scheppend, terwijl het ego behoort tot een wereld van dualiteit, die gebaseerd is op afgescheidenheid, op verdeeldheid. Het ego werkt altijd met opposities.
Een vergissing die jullie vaak maken is dat jullie liefde tegenover haat plaatsen, of het goede tegenover het slechte. Maar in wezen is het belangrijke onderscheid niet daartussen, maar tussen een werkelijkheid die gebaseerd is op dualiteit en een werkelijkheid die gebaseerd is op eenheid.
Liefde in je hart wil zeggen dat je diep in jezelf ervaart dat je één bent met al het andere. Omdat je dan geen onderscheid meer maakt tussen het ik en de ander, kun je jezelf vergeven net zoals je een ander vergeeft.

Er is een zinsnede uit het ‘Onze Vader’. “Vergeef ons onze schulden zoals wij onze schuldenaren vergeven”. Het is makkelijker een ander te vergeven dan jezelf. Voor een ander kun je makkelijker begrip opbrengen dan voor jezelf. Zelfhaat kan zo diep reiken en zo’n destructief effect hebben op de ziel, dat zij schijnbaar een ander nodig heeft om haar te vergeven. En dat is ook de rol die de christelijke god heel vaak heeft gespeeld in jullie geschiedenis: de vergever van zonden.
Maar in wezen draait het bij vergeving om liefde, die je jezelf geeft, en daarom ook de ander kan geven. Jullie hebben genade en vergeving geprojecteerd op een god buiten jullie. Maar in wezen vergeef je jezelf.

Als je dat kunt, dan heb je werkelijk een houding van respect en acceptatie voor jezelf. Je moet je realiseren dat zo’n houding heel erg ver weg staat van jullie dagelijkse realiteit. Jullie zijn gewend om jezelf steeds te veroordelen en te bekritiseren in het licht van bepaalde normen, die je zelf heb bedacht of van een ander hebt overgenomen. In ieder geval is er steeds een meetlat waarlangs je jezelf legt en het oordeel valt meestal negatief uit. Dit alles heeft dus niets met liefde te maken, ook al zijn je meetlatten gebaseerd op allerlei idealen en hoogstaande normen, bijvoorbeeld geloofsidealen of politieke idealen. Die idealen en normen hebben dus helemaal niets met liefde te maken.

Liefde houdt zich niet bezig met wat zou moeten – maar met wat is. Liefde is altijd liefdevol ten aanzien van dat wat is. Ze geeft zich aan dat wat is. En daarom is liefde van nature helend, ze is heilzaam. Liefde vraagt niet waarom: waarom je zus of zo bent, of het anders had gekund of wat er hád moeten gebeuren. Liefde vraagt niets en ontfermt zich eenvoudig over al het levende, alles wat pijn heeft, alles wat vreugde ervaart, het is liefde gelijk.
Liefde is God. Op het niveau van liefde kun je alleen eenheid zien, er is één bewustzijn. Dit bewustzijn doortrekt jullie wereld als een soort onderstroom, het is altijd aanwezig in de natuur, het is voelbaar als een zachte hand.
Je kunt deze stroom voelen in jezelf door alles los te laten, door al je oordelen, al je verwachtingen, al je verlangens, al je ideeën over hoe het moet, over wat fout en goed is, los te laten. Want de hand van liefde, die in alles merkbaar kan zijn, houdt zich niet bezig met denkbeelden of idealen. Je zou liefde een soort van mystieke stroom kunnen noemen omdat ze niet vatbaar is voor intellectuele begrippenkaders.
Ook als je emoties heel hoog oplopen, is het moeilijk om de stem van liefde te horen.
Daarmee is dus niet gezegd dat emoties of denken fout zijn.
Je maakt zelf de keuze of je geleefd wilt worden door je denken en je emoties en de dualiteit die dat alles omvat, òf dat je afgestemd wilt zijn op die stille maar toch duidelijk stroom in alle dingen. Het is een stroom die één maakt, die alles versmelt: oordelen, vijandschappen, oorlogen. Het is een stroom van vrede.
Het is een individuele keuze, een individueel pad dat je gaat in verhouding tot die stroom van liefde. Er kan ook absoluut geen sprake zijn van een verwijt van de kant van liefde als je niet voor haar kiest. Liefde kent geen oordeel; het maakt geen deel uit van haar ‘vocabulaire’. Of je nu met de stroom meegaat of ertegenin, liefde is er onvoorwaardelijk voor jou.

Liefde is een werkelijkheid waarvan jullie af en toe een glimp opvangen. Een werkelijkheid waarmee je geleidelijk aan kennis maakt in je proces van bewustwording. Je krijgt steeds meer inzicht in je eigen angsten en oordelen en door deze te gaan begrijpen kun je ze langzaam loslaten. Zo maak je geleidelijk aan de overgang naar een meer vertrouwend en open bewustzijn.

De eerste stap ligt zoals gezegd in het stellen van een daad van liefde ten aanzien van jezelf. De vorige sessie hebben we die stap aangeduid als het begin van zelfacceptatie. Het houdt in dat je je open stelt voor je eigen ziel en jezelf met welwillendheid en oprechte interesse verdiept in jezelf en alle bagage die je op je lange reis hebt verzameld.
Na de eerste fase van twijfel en verscheurdheid, volgt er nu een fase van inkeer en groei naar meer zelfkennis. Dit is fase 2: het midden van het einde. In deze fase groeit de bewustwording van je bindingen met het ego-bewustzijn. Ze staat in het teken van het herkennen en geleidelijk aan loslaten van de daarmee gepaard gaande energieën (emoties, gedachten).

Je krijgt in deze fase meer contact met jezelf, je gaat al je bagage uit het verleden bekijken, je gaat pijnlijke stukken opnieuw beleven en begrijpen, en je gaat in je bagage sorteren, je gaat er in scheiden, je gaat kijken wat bij jou hoort en wat niet.
Die bagage, uit dit leven en al die vele levens die je hier geleidt hebt, is je huidige identiteit geworden. Je bent hier in de eenentwintigste eeuw aanbeland met talloze draden of tijdlijnen in je rug, die je naar dit heden hebben gevoerd.
Het verleden dat je meedraagt kun je zien als een koffer vol kleren. Je hebt in het verleden allerlei rollen gespeeld, allerlei identiteiten aangenomen, zoals kledingstukken. In sommige levens heb je zo sterk in je rol geloofd dat je die als je identiteit bent gaan beschouwen. In andere levens was het misschien niet zo duidelijk, was je meer zoekend. Maar nu zit je dan met die koffer vol kledingstukken op je schoot, met die koffer vol identiteiten in je maag.

Als je echt gaat onderzoeken wat die rollen precies met jou te maken hebben, dan kom je tot de conclusie dat jij ze niet bent.
Je bent ze niet.
Je hebt gebruik gemaakt van deze rollen, vanuit de behoefte aan ervaring die in je ziel leefde.
De ziel schept vreugde in álle ervaringen die zij opdoet, omdat zij onderdeel uitmaken van een leerproces ‘waarvoor zij heeft getekend’. Alle ervaringen helpen haar verder in dit proces.

Als je je verdiept in je eigen rollen/identiteiten, merk je dat je in het verleden pijnlijke, ja zelfs traumatische ervaringen hebt opgedaan, die nog zo aan je ‘vastkleven’, dat je ze schijnbaar niet los kunt laten. Het is alsof ze een tweede huid zijn geworden. Een huid, niet een kledingstuk. En dat zijn de zware stukken. Je hebt je met deze stukken zo vereenzelvigd, dat je bent gaan denken dat jij ze bént. Je voelt je dan slachtoffer. En vanuit die gedachte kom je tot negatieve conclusies over het leven, terwijl die niet kloppen voor het leven zelf, maar alleen voor de getraumatiseerde stukken in jezelf.
Pas als je je verhoudt tot je verleden en tot je eigen identiteit als een acteur tot zijn rollen, dan ben je vrij om te gaan en te staan waar je wilt. Dan kun je ook de toegang vinden tot het hartgedragen of liefdes-bewustzijn. Je houdt dan niet meer vast aan één specifiek aspect van wat je geweest bent, goed of slecht, dader of slachtoffer, zwart of wit, man of vrouw, arm of rijk, etcetera. Als je met al die aspecten kunt spelen zoals een jongleur met zijn ballen, dan heb je het doel begrepen van de aardse ervaring. Dat gaat gepaard met een grote vreugde en met de ervaring van een soort thuiskomst. Omdat je dan weer in aanraking komt met het bewustzijn dat onder al die rollen zit. Je komt weer uit bij je eigen goddelijke bewustzijn, bij het besef van de eenheid van alle dingen, kortom: bij liefde.

Oefeningen

1) Welke eigenschappen in jou veroorzaken de grootste problemen in je leven? Benoem voor jezelf twee of drie karaktereigenschappen die jij beschouwt als heel erg bij jou horend, en die jou belemmeren om tot een vervuld en gelukkig leven te komen.

………………………………………

Nu ga je met je gedachten naar de tegenovergestelde eigenschappen. Dus als je ‘ongeduld’, of ‘afhankelijkheid’, of ‘wantrouwen’ had gekozen, dan formuleer je nu de tegendelen daarvan: geduld, onafhankelijkheid en vertrouwen.

………………………………………

Ga nu in jezelf op zoek naar deze positieve eigenschappen en zoek drie voorbeelden uit je leven waarin je die eigenschappen aan de dag hebt gelegd. Herken die positieve energieën in jezelf. Ze zijn aanwezig in jou.

………………………………………

Nu je in contact bent met die eigenschappen, laat de energieën ervan helemaal in je stromen (misschien zie je er een beeld bij, een symbool of een kleur). Voel hoe deze energieën je goed doen, je helpen de balans in jezelf te herstellen.

2) Ontspan jezelf en ga eens naar een moment in je leven waarop je heel gelukkig was. Neem het eerste wat er in je opkomt.

………………………………………

Ga daarna naar een moment waarop je je bijzonder ongelukkig voelde.

………………………………………

Probeer nu eens het gemeenschappelijke in beide ervaringen te voelen. Wat is er hetzelfde in beide ervaringen?

………………………………………

Wat er hetzelfde is, ben JIJ: jouw bewustzijn. Kun je dat voelen?

In beide oefeningen kun je kennismaken met de onderstroom van je eigen bewustzijn, die alle ervaringen die je doormaakt draagt en die er steeds is. Dit is je goddelijke bewustzijn, je ziel, of hoe je het ook wil noemen. Dit is je toegang tot God, tot liefde.

Liefde is niet iets dat in de dualiteit woont, in de wisselende rollen die je speelt. Het leeft daar wel als een onderstroom, het houdt de dingen op een bepaalde manier bijeen. Maar liefde zit nooit in polariteiten. Daarom is het van belang je eigen identiteit te relativeren, je rollen los te laten, zodat je terug kunt komen bij je eigen punt van eenheid, je eigen pure zijn.

Materie en bewustzijn

Ik wil nu iets zeggen over de materie waarmee jullie je omringen.
Materie is op het diepste niveau gemaakt uit bewustzijnseenheden. En die bewustzijnseenheden worden beïnvloed door wat jullie denken. Ze zijn dus responsief, ze reageren op jullie denken.
Maar jullie denken, dat meestal gebaseerd is op dualiteit, is wezenlijk verdeeld. De materie is nu deel van de dualiteit geworden. Daarom is het zo ontzettend moeilijk om je eigen werkelijkheid te scheppen op een bevredigende manier.
Als je namelijk gaat scheppen met je denken en je emoties, werk je nog helemaal vanuit de wereld van de dualiteit. De materie gaat daar op reageren, die raakt door jullie verdeeldheid (dualiteit) ook verdeeld. Daarmee bedoel ik dat ze tegenstrijdige impulsen ontvangt en tegenstrijdige reacties vertoont.
Zolang je vanuit je emoties of je denken schept, zal er altijd iets ontbreken in je schepping, namelijk een werkelijke consistentie, die alleen in de liefdesenergie zit.
Alleen liefde is werkelijk scheppend, in de zin van iets nieuws voortbrengend. Egogebaseerd scheppen is een spel met polariteiten, een verplaatsing van energieën (nu eens ben je rijk, dan weer arm), maar er kan niet iets wezenlijk nieuws van de grond komen.

Je kunt nu dus denken: okay, ik ga vanuit liefde scheppen en niet vanuit het ego. Het paradoxale is echter dat de liefdesenergie helemaal niet bezig is met de toekomst. Liefde IS, ze is wat ze is op elk moment. Liefde is zeer creatief en scheppend en ze schept continu allerlei mogelijkheden en vormen. Maar liefde is niet selectief in de zin van dat ze het ene beter acht dan het andere. En hierin zit een soort kernprobleem voor jullie. Jullie associëren scheppen met ‘iets doen’; terwijl de manier van creëren die bij liefde hoort meer een ‘laten gebeuren’ is.

De materie, en dus ook de fysieke omgeving waarin je leeft, is geen onafhankelijke realiteit. Het is een voortbrengsel van jullie geest. Zolang die geest in dualiteit verkeert, verkeert de materie, het bewustzijn in de materie, ook in dualiteit. Alle ervaringen in dualiteit zijn altijd polair, dus plus-min, rijk-arm enzovoorts. Je kunt geen consistente realiteit scheppen vanuit dat principe.
Je kunt wel een tijdje doen of je macht hebt via je gedachten over de werkelijkheid, maar uiteindelijk zal je uitkomen op de vraag wat daaraan ten grondslag ligt. Het antwoord is: een behoefte om controle en macht uit te oefenen over het leven.
En dat zal zich uiteindelijk tegen je keren, en je creaties te niet doen.
Het leven laat zich niet controleren. Macht en controle hebben de neiging om dingen te verstarren. Liefde stroomt en maakt juist alles weer open, dus uiteindelijk zal de werkelijkheid die je dan hebt geschapen in elkaar storten als een zandkasteel waar een golf overheen spoelt. En dan zijn velen van jullie gedesillusioneerd en lijkt het alsof je totaal geen greep hebt op het leven en een speelbal bent van het lot.

De essentie van werkelijke creativiteit is: je afstemmen op het liefdes bewustzijn. Dit is niet ‘iets doen’ maar ‘iets laten’, iets loslaten (je plannen, je verwachtingen, je overtuigingen). Het is een daad van openstaan en luisteren naar iets dat groter en wijzer is dan je eigen, in dualiteit gevangen denken. Iets dat vol compassie is met jou en jouw hoogste levensdoelen.

Een bevredigende werkelijkheid creëren is je voortdurend afstemmen op de liefdesstroom. Je maakt daarmee contact door je innerlijke stilte op te zoeken. Het idee dat ‘je eigen werkelijkheid scheppen’ een kwestie is van het focussen van je gedachten of je wil, is een vergissing.
In je overgave aan liefde schuilen immense krachten. De krachten die je leven gaan bewegen als je je openstelt voor liefde, kunnen wonderen teweeg brengen. Deze wonderen onderscheiden zich van prestaties van het egogebaseerd bewustzijn door hun kracht, hun eenvoud en hun natuurlijkheid.

We zullen de volgende keer verder ingaan op de karakteristieken van deze overgave aan het liefdesbewustzijn (van leven in liefde) en de effecten ervan op je dagelijkse realiteit.

Hierbij willen we het laten vandaag.