Zelfacceptatie

Deze teksten zijn geïnspireerd door antwoorden die wij – mijn man Gerrit en ik – ontvingen van een geestelijke gids (die zich Jeshua noemt) op vragen die wij gedurende trance-sessies aan hem voorlegden.

Zoals gezegd willen wij in detail beschrijven wat de overgang van een ego-gecentreerd naar een hartgedragen bewustzijn inhoudt. We willen nu verder gaan met een beschrijving van elk van de overgangsfasen, zoals die in Lichtwerkers I werden aangeduid.
Deze fasen hebben we daar als volgt omschreven:

1.	onbevredigd zijn door de werkzaamheid van een louter ego-gebaseerd bewustzijn, verlangen naar ‘iets anders’: het begin van het einde
2.	bewustwording van je bindingen met het ego-bewustzijn; herkennen en geleidelijk aan loslaten van de daarmee gepaard gaande energieën (emoties, gedachten): het midden van het einde
3.	sterven ten opzichte van de oude ego-gebaseerde energieën, je cocon afwerpen, je nieuwe zelf worden: het einde van het einde
4.	het ontwaken en opbloeien van een hart-gecentreerd bewustzijn, gebaseerd op liefde en vrijheid; anderen helpen met de overgang

Bewustwordingsfase 2: groeien naar zelfacceptatie

We zullen nu verder gaan met fase 2 in de overgang van een egogecentreerd naar een hartgedragen bewustzijn.
In onze vorige tekst zijn we geëindigd op het moment dat het bewustzijn zich niet meer identificeert met het ego. Het maakt zich daarvan los en raakt daarmee in verwarring over haar identiteit – wie ben ik, wat wil ik eigenlijk?
Het bewustzijn is groter geworden dan het ego en het beziet de krachten die in het ego werkzaam zijn (macht, ambitie, angst) nu met enige afstand. Tegelijk is er verwarring omdat het ontbreekt aan een nieuwe oriëntatie. Er heerst een gevoel van desoriëntatie, een gebrek aan richting. Het is in die fase moeilijk om keuzes te maken.
Eigenlijk ben je nu een stap achteruit aan het zetten, een stap in de diepte: een stap naar binnen. Je bewustzijn dringt door tot een diepere laag van jezelf en daar kun je in aanraking komen met de herinnering aan je eigen goddelijke zelf, je werkelijke herkomst.
Ten diepste ben jij een multi-dimensioneel wezen, dat de tijd overstijgt, d.w.z. een wezen dat in meerdere werkelijkheden tegelijk vertegenwoordigd is. Jouw huidige persoonlijkheid is van dit multi-dimensionele zelf slechts één aspect’. Naarmate dat aspect ‘op losse schroeven komt te staan’ door te twijfelen aan zijn identiteit, komt er een ruimte vrij waarin het weer contact kan maken met het grotere zelf waar het deel van uitmaakt. Ook dit schept verwarring.

Het gedurende lange tijd opereren vanuit een ego-bewustzijn heeft innerlijke wonden gecreëerd. Het loslaten van dit bewustzijn gaat gepaard met verwarring, twijfel en desoriëntatie. Daarna wordt het belangrijk die wonden te gaan waarnemen, begrijpen en helen: dat is de volgende stap in het bewustwordingsproces.

Vanuit het ego heb je geopereerd op basis van angst. Je bent meedogenloos geweest in het realiseren van je eigen verlangens. Je hebt daarin jezelf en anderen verloochend omdat je begeerte naar macht, controle en erkenning groter was dan de impulsen van liefde.
Deze bewustzijnstoestand vormde een aanslag op je integriteit. Je natuurlijke aard is Licht. De oneigenlijke manier van zijn die hoort bij het ego-gecentreerde bewustzijn, heeft sporen nagelaten in je ziel. Je bent vervreemd geraakt van jezelf, je bent zo georiënteerd op de buitenwereld voor goedkeuring en bevestiging dat het vinden van een innerlijk anker van rust veel moeite kost. Dit is de innerlijke wond die je met je meedraagt.

Als je je losmaakt van de overheersing van het ego, wordt deze innerlijke wond steeds meer zichtbaar. Maar omdat je tegelijkertijd in twijfel en verwarring bent, is het niet meteen duidelijk wat je met die wond kunt aanvangen. Vaak veroordelen jullie deze wonden in jezelf, omdat ze leiden tot ‘verwerpelijk gedrag’: oncontroleerbare emoties, communicatie- (en relatie-) problemen, verslavingen, depressie, etcetera.
Deze zelfveroordeling is zeer kwetsend voor de ziel, die zich eigenlijk net naar het Licht toe begint te openen. Ze laat een deel van haar machts- en controlebehoefte los, wordt gevoeliger, en raakt dan in de greep van negatieve zelfveroordelingen. Dit is een toestand waarin heel veel mensen gevangen zitten.
Eigenlijk ben je dan gevangen tussen twee werelden, die van het ego en die van het hart. Je bent op zoek naar een meer liefdevolle werkelijkheid, maar de zweepslagen van het ego (de negatieve oordelen over jezelf) laten je nog niet los.
In deze fase kan er hulp van buitenaf nodig zijn, van iemand die dit proces zelf heeft beleefd en een bepaald niveau van innerlijke rust en zelfliefde heeft bereikt.
Het belangrijkste in deze cruciale fase is dat je gaat begrijpen wat de herkomst is van je innerlijke verwonding en daarvoor begrip opbrengt.

Het egogecentreerde bewustzijn wordt geboren uit een behoefte aan zelfbescherming. Het vormt een antwoord op een onverklaarbaar gevoel van heimwee, een oerverlatenheid die we besproken hebben in Lichtwerkers III. Tegen deze achtergrond heeft het ego een machtsgreep gepleegd. Zij is een oneigenlijke functie gaan vervullen. Haar natuurlijke functie is die van “navigator” in de fysieke wereld: het ego geeft het zielebewustzijn een zodanige focus dat zij zich kan manifesteren in ruimte en tijd (zie Lichtwerkers III). Maar in plaats van het vervullen van deze natuurlijke navigatorfunctie, ging het ego het gevoelsleven van de ziel beheersen en dicteren. Het ego kreeg daarmee een vervormende invloed op de ziel. Het is deze vervorming die we aanduiden met de term ‘egogecentreerd bewustzijn’.

Als je in alle gedragingen van een egogecentreerd bewustzijn de kern van angst kunt herkennen, die er altijd aan ten grondslag ligt, ben je heel dicht bij een hartgedragen bewustzijn.
Hoe verwerpelijk bepaald gedrag ook is – als je de angst, de verlatenheid, de behoefte aan zelfbescherming erin kunt herkennen, maak je contact met de ziel die achter dit gedrag schuil gaat. Zodra je de angst er doorheen ziet schemeren, kun je vergeven.

Dit geldt met name in relatie tot jezelf.

Neem eens iets in jezelf wat je steeds veroordeelt. Iets waaraan je je vaak stoort in jezelf. Een ‘slechte eigenschap’. Probeer eens door te dringen tot de kern van deze neiging of eigenschap: kun je de angst voelen die eraan ten grondslag ligt? Kun je begrijpen waarom je zo doet, of voelt, of denkt? Zodra je begrijpt dat de dieperliggende oorzaak van je ‘probleem’gedrag angst is, kun je tolerantie en begrip voor jezelf opbrengen.
Je kijkt dan op een niet zelfveroordelende manier naar jezelf.
Zolang je op angst gebaseerd gedrag, zoals agressie, dominantie, onderdanigheid, ijdelheid, onzekerheid etcetera, ziet in termen van “slecht”, “zondig” of “dom”, dan vel je een oordeel. Maar oordelen is zelf bij uitstek een op angst gebaseerde activiteit.

In het loslaten van een egogecentreerd bewustzijn, gaat het om de ontwikkeling van een neutraal bewustzijn, dat de oorzaken en effecten van egogebaseerd gedrag gewoon waarneemt als iets dat ís.

Als je in alle gedragingen van het ego angst als oorzaak kunt waarnemen, dan wordt het ego werkelijk doorzichtig voor je en kun je het los gaan laten. Want angst is vergeefbaar. Jullie kennen allemaal angst. Elk mens wordt er mee geconfronteerd en kent de duisternis en eenzaamheid van het gevangen zijn in angst. Als angst openlijk getoond wordt in het gezicht van een medemens, ontlokt dit aan vrijwel iedereen een spontane opwelling om te helpen, te verlichten, te verzachten. (Denk maar aan kinderen, die spontaan hun angst uiten).
Maar als angst zich indirect toont, achter een masker van hardheid en geweld, is het onvergeeflijk. Hoe harder en ongenaakbaarder het masker, hoe vernietigender het gedrag (tegen zichzelf of anderen). Hoe gewelddadiger en vernietigender het gedrag, hoe moeilijker het is de angst en verlatenheid waar te nemen, die eraan ten grondslag liggen.

Toch ben je daartoe in staat.
Vanuit je eigen doorleefde kennis van angst en verlatenheid, kun je contact maken met de diepe angsten in de zielen van moordenaars, verkrachters, misdadigers.
Het is voor jullie mogelijk te begrijpen waarom iemand zo handelt. En als je het werkelijk begrijpt, vanuit je eigen zelfkennis, kun je het loslaten. Het is dan niet meer nodig om er een oordeel over te vellen.
Als je angst ziet als een kracht die er is en die je van binnenuit kent, dan kun je het beoordelen van jezelf of anderen in termen van goed en kwaad loslaten.

Angst is niet goed of slecht.

Angst IS, en heeft een bepaalde rol te vervullen.
Het is ook een wegwijzer naar huis; angst laat je zien waar je kunt groeien. Angst is in die zin een bron van evolutie, bewustzijnsverruiming. Daar waar God niet is, is er ruimte voor groei en ontwikkeling.
Dit is moeilijk te begrijpen voor mensen, die zich geconfronteerd zien met zoveel ellende en geweld op een ooit zo mooie planeet.
Je kunt je niet voorstellen dat God dit gewild heeft, ook al zou dat groei en evolutie brengen.
Op een bepaalde manier kun je de bedoeling van dit hele proces alleen begrijpen op een gevoelsmatige manier, niet met het intellect. En je kunt het eigenlijk pas begrijpen vanuit een hartgedragen bewustzijn.
Het ego is te zeer vervuld van woede, om open te staan voor diepere betekenissen, voor iets wat zij niet kent.
Begrijpen doe je niet met het hoofd, maar met het hart.

In fase twee van de overgang van een egogecentreerd naar een hartgedragen bewustzijn is het herkennen en begrijpen van je angsten fundamenteel. In het willen begrijpen van jezelf zit een houding van tolerantie en acceptatie ten aanzien van jezelf. Dat is de eerste en belangrijkste stap naar het helen van je innerlijke verwondingen.
Meestal gaat deze zelfacceptatie vooraf door een (langdurige) periode van zelfveroordeling en zelfvernietiging.
Mensen maken zichzelf op allerlei manieren kapot omdat ze gevangen zijn in de ‘gevarenzone’ tussen het ego en het hart.
Aan de ene kant hebben ze wel een besef van de oneigenlijkheid van het ego en weten ze dat ze op zoek zijn naar ‘iets ander’, iets nieuws. Maar aan de andere kant kunnen ze hun eigen ruimere (spirituele) identiteit niet meer (of nog niet) voelen en raken dan verstrikt in zelftwijfel en zelfveroordeling.
Pas wanneer een mens bereid is zichzelf met begrip en oprechte belangstelling te onderzoeken, kan er liefde op zijn pad komen en komt er weer beweging in de ontwikkeling naar een hartgedragen bewustzijn.
Pas dan kan die mens echt hulp ontvangen van een ander.
Een mens die vervuld is van zelfveroordeling kan in wezen geen hulp van een ander ontvangen. De deuren naar zijn hart zijn dan nog dicht.

Hierbij laten we het vandaag.

© Pamela Kribbe www.pamela-kribbe.nl