DMC - AA Metatron: Het Ontwaken van de Atlantische Kristallen

7 augustus 2008

Verraad:

De Wet werd uiteindelijk goedgekeurd, in de veronderstelling dat het nieuwe agentschap voor Kristallijnen Energie zou worden vertegenwoordigd door een Raad van 5 Poseidiërs en 4 Aryers en dat niets zou kunnen worden veranderd zonder een meerderheidsstem van de Raad. Het feit dat de Wet van de Ene een ogenschijnlijke meerderheid had maakte het plan in de ogen van de bevolking van Poseida veelbelovend. Een opleidingsprogramma werd overeengekomen waardoor ingenieurs van beide partijen, buiten de Atla-Ra om, konden worden opgeleid en vertrouwd gemaakt met de complexe techniek.

Aanvankelijk, ondanks de behoedzaamheid van de Atla-Ra, leek het systeem te werken en meer harmonie te brengen.

Binnen enkele jaren barsten de oorlogen in het Mediterrane gebied opnieuw in volle hevigheid uit, en de druk nam toe om kristallen stralenbundels te gebruiken voor oorlogsdoeleinden onder het mom van nationale veiligheid.

Een debat en votum werd gepland voor de Regeringsraad. De nationale veiligheid werd opgeschroefd en een misplaatst gevoel van gemanipuleerd patriottisme overspoelde het land.

Toen kwam het bedrog naar buiten. Tot grote schrik en verdriet van de Poseidiërs wisselde een van de leden van de Wet van de Ene in de Raad van positie. Hij was noch van de Atla-Ra noch van het Gouden ras. Hij was in de politiek opgekomen als een charismatische leider, een betrouwbare onderhandelaar die plechtig zijn trouw had beloofd aan de Wet van de Ene en hun volledige vertrouwen had gewonnen. Hij was verleid door de Aryers en werd slachtoffer van zijn eigen ambities.

In de nasleep had deze persoon veel wroeging en gedurende meerdere levens probeerde hij zijn fout goed te maken. Want hij voorzag werkelijk niet het catastrofale einde, en hij had zich blind laten compromitteren door beloftes van macht & grootsheid.

Geliefden, zodanig is de illusie van macht. Zie je, wanneer iemand macht verkrijgt, kan datgene wat juist lijkt vaak een illusie zijn van het ego. Ieder op het pad van Meesterschap moet uiteindelijk kiezen tussen macht en liefde. Zelfs degene die jullie Hitler noemen dacht dat het meesterras-scenario een betere toekomst zou scheppen voor de aarde, met één opperste fysieke belichaming die het ene uiteindelijke ras zou zijn waarin alle zielen zouden incarneren, ziekten zou verminderen en rassenverschillen zou elimineren door slechts één ras te hebben. Zelfs degene die jullie Judas noemen in jullie Bijbelse allegorie dacht dat door Jeshua ben Josef gevangen te zetten hij gedwongen zou worden zijn goddelijke krachten te gebruiken en zijn Meesterschap aan de wereld te openbaren! Inderdaad is de paradox dat wat jullie ‘Macht’ noemen vaak de tegenpool is van liefde. Zien jullie hoe ego en macht kunnen misleiden? Zien jullie dat?

Wat in de nadagen van Atlantis leek op een hereniging, was in werkelijkheid een verwarring scheppend, groot verraad, en veranderde de mogelijke toekomst van harmonie in een donker & catastrofaal einde.

Zo kwam door ‘gelegaliseerde’ controle van de regering het gebruik van het kristallijnen energiecomplex & -raster onder controle van de zonen van Belial.

De Tweede Maan van Atlantis

Wat bekend stond als de ‘Tweede Maan van Atlantis’ en de kristallijnen energierasters en vuurkristallen kwamen onder regeringscontrole, en hun toepassing veranderde naarmate de Arysche kennis van het programma groeide. De Atla-Ra konden het gebruik ervan aanvankelijk afwenden maar werden uiteindelijk gedwarsboomd. De Atla-Ra beseften dat het einde nabij was.

Zoals we eerder hebben verteld, was dat wat de tweede maan van Atlantis werd genoemd in feite een enorme kristallijnen satelliet. Het was een Arcturische constructie en in beheer van de Wetenschapspriester van de Wet van de Ene. De kristallijnen satelliet was een enorme onbemande bol van een briljante constructie met een diameter van ongeveer 7,5 kilometer. Het was in gebruik sinds het Gouden Tijdperk van Atlantis en diende voor veel verschillende positieve doeleinden. Het versterkte en stuurde de verschillende kristallen stralen die werden gestuurd vanuit de vuur-, healing-, en energiekristallen. Het was een soort gecomputeriseerde macrochip die stralen van energie braken, scheidden, verfijnden en reflecteerden voor gebruik in de landbouw, weercontrole, getijdencontrole, healingtempels, regeneratietempels en de verbeterde ley-energiesystemen die werden gegenereerd door het kristallen energiesysteem. Het hing in de hemel boven Atlantis en verscheen als een gouden ‘oogst’ maan, en stond daarom bekend als de tweede maan van Atlantis. Een regenboog-kaleidoscoopachtige energieband van antigravitatie-plasma draaide om de bol en leek veel op wat jullie nu het aurora of noorderlicht noemen. De kristallen satellietmaan draaide iet om de Aarde; het bewoog programmagestuurd, zelf richtend, voortdurend van locatie verschuivend om zijn vele taken uit te voeren boven Atlantis, Afrika en de oostkust van Brazilië.

Nadat het Kristallijnen Rastercomplex legaal onder federaal beheer kwam, brachten de Zonen van Belial hun eigen technici in de ingenieursgroep en vervingen geleidelijk aan sleutelafdelingshoofden door hun eigen mensen. De Atla-Ra probeerden hun pogingen om de satelliet te herprogrammeren voor oorlogsdoeleinden te stoppen door te verklaren dat door het overbelasten van de satelliet het antigravitatieveld voor het manoeuvreren zou verdwijnen en een catastrofale crash het gevolg zou kunnen zijn. De Arysche wetenschappers hekelden de waarschuwing. Sommigen van de Atla-Ra werden bedreigd en ontheven, anderen begonnen mysterieus te verdwijnen. Veel Poseidiërs voelden zich geïntimideerd en machteloos toen de regeringsraad toestond dat de satelliet een ‘strategisch defensiewapen’ zou worden, ervan overtuigd dat het zou functioneren zoals geprogrammeerd.

De Belial-wetenschappers herprogrammeerden met toestemming van de raad een systeembypass en begonnen destructieve stralen uit te zenden om vulkanische erupties en zware aardbevingen op te wekken bij kolonies en landen die weigerden in te gaan op hun eisen. Deze stralen werden gericht op de gebieden die nu in Griekenland en Turkije liggen, en veroorzaakten grote verwoestingen. Het gaf de begerige Aryers het strijdvoordeel waarnaar zij zo fervent verlangden, en jubelend verhoogden zij het gebruik, met steun van het grootste deel van de bevolking.

Het Begin van het Einde

De Kristallen Maan raakte ‘overbelast’ en het antigravitatieveld dat het in de lucht hield verzwakte. De Atla-Ra begrepen de implicaties van wat nu snel stond te gebeuren als de programmering zou crashen, maar hun waarschuwingen aan de raad werden steeds genegeerd.

Binnen het jaar begon de satelliet onregelmatig te bewegen en deden zich energieblack-outs voor. Onophoudelijke pogingen om het te corrigeren faalden. De Atla-Ra werden gevraagd hulp te bieden, maar de meesten weigerden. Sommigen stemden toe en probeerden het te stabiliseren om de dreigende ramp te voorkomen. Alle pogingen mislukten. De raad weigerde het voorstel om de satelliet te verbranden, omdat zij niet geloofden dat het zou crashen en minimaliseerden de gevolgen van een impact, mocht dat toch gebeuren.

Verplaatsing van de Kristallen

Tyberonn & Oberonne brachten een groep bijeen van loyalisten binnen de Atla-Ra en de Wet van de Ene om de vuur- en energiekristallen af te koppelen en meteen te verplaatsen naar verschillende ‘veilige’ locaties vóór de dreigende crash van de grote satelliet. Dit werd uitgevoerd met de technologie & hulp van degenen van Sirius B.

De verplaatsing van de waardevolle kristallen was heel riskant, en vereiste zorgvuldige planning en grote geheimhouding. Het moest worden uitgevoerd vóór de crash van de ‘tweede maan’, en zonder medeweten van de regeringsraad.

Atlantis had talloze energiekristallen verspreid over de vijf eilanden en langs specifieke transportroutes van het ondergrondse labyrintsysteem. De Atla-Ra wisten dat zodra het gemoduleerde ‘moederbord’ van de kristallen maansatelliet zijn antigravitatieveld zou verliezen, hij zou crashen in een enorme explosie, en de crash zou vervolgens enorme schade aanrichten bij de eerste en tweede groep energiekristallen beneden, en binnen weken of dagen een catastrofale tweede reeks explosies van nucleaire aard veroorzaken.

Zij wilden zich ervan verzekeren dat de meesterkristallen niet zouden worden gebruikt voor nog meer negatieve doeleinden, en veilig zouden worden gesteld voor een tijd wanneer de mensheid ze weer kon gaan gebruiken zoals de bedoeling was. Het zou onmogelijk zijn ze te transporteren na de crash.

Zeven van de prachtige primaire kristallen en twee secundaire kristallen werden verplaatst met de grote transportsystemen van het ondergrondse tunnelsysteem met de hulp van Sirius B. Drie primaire kristallen werden verplaatst naar de Atlantische kristalvelden van Arkansas, twee primaire kristallen werden verplaatst naar de ondergrondse kristalmijnen van Brazilië in de gebieden van Bahia en Mineas Gerais, één werd verplaatst naar een ondergrondse kloof onder Mount Shasta, en het grote vuurkristal werd geplaatst onder de Sargasso Zee, diep onder de Bimini-bank. De twee secundaire kristallen van het eiland Og werden verplaatst naar de kloven onder het gebied van Tiajuanaco, Bolivia bij het Titicacameer.

Allemaal werden ze in dimensionale sluizen geplaatst en gedeactiveerd met behulp van technologie van de Siriërs.

De rest, zoals jullie dat zeggen is geschiedenis, aangrijpende vergeten geschiedenis gezien vanuit het gezichtspunt van jullie heersende opvattingen. De paradox en de ironie is dat het de allerbelangrijkste lessen bevat!

Na enkele maanden te zijn gebruikt als ‘dodenstraal’ technologie raakte de grote kristallen satelliet inderdaad overbelast, verzwakte het antigravitatieveld en stortte hij neer met de snelheid van een enorme komeet in een verschrikkelijke explosie die het grootste deel van Og vernietigde en de tektonische stabiliteit van de Atlantische plaat kritisch verzwakte. De grote kristallen satelliet versplinterde in miljoenen kristallijnen scherven die nu de diepe troggen van de Atlantische Oceaan vullen. Enorme wolken stof en rook verduisterden de zon. Golven van aardbevingen en tsunami’s vernietigde het eiland en sloegen golven over tweederde van Aryan. Binnen enkele minuten explodeerden de overgebleven energiestations met de kracht van nucleaire bommen. De overblijfselen van de explosie van zo’n kristallen energiestation is tot op heden te zien in het gebied van noordoost Brazilië, genaamd ‘Sete Cidades’.

Atlantis, en de oostkust van Brazilië en de westkust van Afrika werden verwoest door daarop volgende aardbevingen. Paniek en verwoestingen volgden drie weken lang waarbij de overgebleven landmassa’s schudden en in zee stortten. De landbrug die Poseida en Og verbond met Yucatan bleef aanvankelijk boven water en stond letterlijk vol met tienduizenden Atlantiërs die verwoed probeerden te ontsnappen. Alle mogelijke zeevaartuigen waren vol met de overgebleven doodsbange vluchtelingen.

En toen, in één vernietigende adem, stortten de overgebleven landmassa’s in zee.

Het is een beeld dat gedurende vele levens de herinneringen van velen van jullie die erbij waren heeft geplaagd en verduisterd. Geliefden, het is tijd om het los te laten.