DMC - De Structuur van het Planetenstelsel, deel 1

5 augustus 2005

Sinds de ontdekking van de tiende planeet is ons planetenstelsel weer volop in de aandacht. Ondanks dat er de afgelopen jaren meerdere objecten zijn gevonden voorbij Pluto lijkt er voor deze ontdekking meer belangstelling te bestaan. Dit zal te maken hebben met het feit dat de planeet Eris (voorheen 2003-UB313) groter is dan Pluto. Er is met betrekking tot de planeten echter nog een fenomeen waaraan helemaal geen aandacht meer wordt besteed, namelijk een wiskundige regel die in 1766 door de astronoom Johann Daniel Titius werd ontdekt en in 1772 door zijn collega Johann Elert Bode werd gepubliceerd. Deze regel wordt sindsdien “de regel van Titius en Bode” genoemd.

Titius

Bode

De regel zoals die in de astronomieboeken staat vermeld is feitelijk maar een slap aftreksel van de structuur van ons planetenstelsel. Dat wetenschappers in de exacte vakken daar niet meer aandacht aan besteden vind ik een grove nalatigheid. In mijn ogen weerhouden zij de mensheid van een dieper inzicht en wellicht de waarheid omtrent ons bestaan. Voor degenen die nog niet vertrouwd zijn met de regel van Titius en Bode, deze luidt (volgens de astronomieboeken) als volgt:

Neem de volgende getallenreeks:
0 – 3 – 6 – 12 – 24 – 48 – 96 – 192 – 384

Tel bij elk getal het getal 4 op:
4 – 7 – 10 – 16 – 28 – 52 – 100 – 196 – 388

Deel elk getal door 10:
0,4 – 0,7 – 1,0 – 1,6 – 5,2 – 10,0 – 19,6 – 38,8

Deze getallen zijn bij benadering de afstanden van de planeten tot de Zon uitgedrukt in astronomische eenheden (AU). Astronomen zeggen echter dat de regel voorbij Uranus (19,6) niet meer opgaat. Waarschijnlijk is dat de reden dat er verder geen aandacht meer aan wordt besteed. Deze stelling is echter maar gedeeltelijk waar want ze vergeten erbij te vermelden (of zien over het hoofd - wat ik me niet kan voorstellen) dat Pluto wel degelijk in het plaatje past. Ik zou dan ook eerder willen spreken van een afwijking van één planeet in de reeks.

Een andere reden voor de onvolledigheid van deze reeks is het feit dat astronomen bij het onderzoeken van het planetenstelsel altijd de Aarde als uitgangspunt nemen. Een astronomische eenheid is de gemiddelde afstand van de Aarde tot de Zon, ofwel 149,6 miljoen kilometer, en astronomen gebruiken deze eenheid om alle afstanden in het planetenstelsel uit te drukken, vandaar dat ze de getallen van de bovengenoemde reeks door tien delen. Het is een manier en hij is bruikbaar, maar door het planetenstelsel op deze manier te benaderen, wordt de feitelijke structuur over het hoofd gezien.

Het was min of meer “toevallig” dat ik de juiste stap nam om de structuur van het planetenstelsel bloot te leggen. Sinds mijn studie getallenleer heb ik het getal 3 altijd geassocieerd met de drie-eenheid, die is opgebouwd uit de drie elementen positief, negatief en neutraal. Toen ik een keer naar de getallenreeks keek viel het mij op dat er iets ontbrak, namelijk de negatieve pool. Dus in plaats van de reeks te beginnen met 0 – 3, begon ik de reeks met -3 – 0 – 3 als uitdrukking van de drie aspecten van de drie-eenheid negatief – neutraal – positief. Dit leek mij een stuk logischer en nu had ik ook het gevoel dat de reeks “compleet” was. Vervolgens ging de gedachte door me heen dat, net zoals de twaalf maanden van het jaar en de twaalf sterrenbeelden van de zodiak er ook twaalf planeten moesten zijn. Mijn nieuwe reeks zag er toen als volgt uit:

-3 – 0 – 3 – 6 – 12 – 24 – 48 – 96 – 192 – 384 – 768 – 1536

Dat de reeks is gebaseerd op het getal 3 was voor mij duidelijk aangezien alles in de natuur in essentie is gebaseerd op de drie-eenheid. De volgende stap, om bij elk getal 4 op te tellen, heeft volgens mij te maken met het feit dat er in het universum vier kardinale punten zijn, namelijk Noord, Oost, Zuid en West. Bovendien speelt 4 een sleutelrol: 3+4=7, het getal dat de materie beheerst, denk maar aan de 7 kleuren, de 7 muzieknoten en het 7-jarige regeneratieproces van het fysieke lichaam, en 3x4=12, het getal van de twaalf energievelden of dierenriemtekens waaruit de materie is opgebouwd. Door bij elk getal 4 op te tellen ziet de reeks er zo uit:

1 – 4 – 7 – 10 – 16 – 28 – 52 – 100 – 196 – 388 – 772 – 1540

Om nog even de symboliek van het getal 7 te verduidelijken, als we kijken naar de getallen voorbij de eerste drie, dan valt op dat ze het ritme 1-7-1-7-1-7 representeren:

10, 1+0=1
16, 1+6=7
28, 2+8=10, 1+0=1
52, 5+2=7
100, 1+0+0=1
196, 1+9+6=16, 1+6=7
etc.

Daarnaast hebben de getallen 1, 4 en 7 nog een andere overeenkomst in dat hun “som” 1 is:

1+2+3+4=10, 1+0=1
1+2+3+4+5+6+7=28, 2+8=10, 1+0=1

De getallen 1, 4 en 7 zijn eigenlijk niet meer dan een andere uitdrukking van de drie aspecten van de drie-eenheid.

Ongedeeld: 1

Eerste "Deling": 4

Tweede "Deling":7

Terug bij onze getallenreeks zijn we nog één stap verwijderd van de uiteindelijke vorm. We weten dat de afstand Aarde-Zon bij benadering 150 miljoen kilometer is. Het lijkt er dus op dat we elk getal in de reeks moeten vermenigvuldigen met 15. Als we dat doen krijgen we:

15 – 60 – 105 – 150 – 240 – 420 – 780 – 1500 – 2940 – 5820 – 11580 – 23100

En inderdaad blijken dit bij benadering de afstanden van de planeten tot de Zon te zijn, uitgedrukt in miljoenen kilometers. De enige uitzondering is Neptunus, de reden waarom astronomen verder geen aandacht besteden aan deze opvallende structuur van ons planetenstelsel. Toch past Neptunus op een andere manier uitstekend in de reeks. Als we het gemiddelde nemen van de afstand van Uranus en Pluto (waartussen Neptunus zich bevindt) dan krijgen we:

(2940 + 5820) / 2 = 4380

Het getal 4380 blijkt bij benadering inderdaad de afstand te zijn van Neptunus tot de Zon. Vreemd genoeg beweren Oosterse occultisten dat Neptunus oorspronkelijk niet tot ons planetenstelsel behoorde en dat de verbinding van Neptunus met de Zon “mayavic” – imaginair is. De afwijkende afstand zou hiervoor een verklaring kunnen zijn.

Na de ontdekking van Neptunus in 1846 en Pluto in 1930 kwamen astronomen tot de conclusie dat de perturbaties (schommelingen in de omloopbaan) van Uranus niet geheel konden worden toegeschreven aan deze buitenste twee planeten. En dus gingen ze op zoek naar een planeet voorbij Pluto. Pas recentelijk, 75 jaar na de ontdekking van Pluto, is die ontdekt: Eris. Veel wetenschappers vragen zich af of Pluto en de recentelijk ontdekte objecten in de Kuipergordel wel als planeten moeten worden beschouwd. Behalve de kleine objecten die totaal niet in de hierboven genoemde reeks passen, denk ik dat Pluto en Eris wel planeten zijn omdat ze precies in het rijtje passen. De gemiddelde afstand van Eris bedraagt ongeveer 10123,4 miljoen kilometer, en de bizarre ellipsvormige baan en de afstand van de planeet in aanmerking genomen, is dat een heel goede benadering van de wiskundig bepaalde 11580. Update: De correcte naam voor de nieuwe planeet is waarschijnlijk Janus en niet Eris.

De baan van Eris/Janus (UB313) is de meest elliptische van de tot nu toe bekende planeten.

De baan van Pluto heeft een inclinatie (hoek met het horizontale vlak van het planetenstelsel) van ongeveer 17º. De baan van Eris/Janus heeft een hoek van maar liefst 44º! Zoals uit de afbeelding blijkt bevindt Eris zich bijna op z’n verst verwijderde punt van de Zon, ongeveer 14550 miljoen kilometer. Geen wonder dat hij niet eerder is ontdekt. Zijn kortste afstand tot de Zon bedraagt ongeveer 5700 miljoen kilometer. De omlooptijd bedraagt ongeveer 557 jaar. Maar daar zal ik het in deel drie over hebben.

Ik sluit dit deel af met een tabel met de wiskundige afstanden (onder het rijtje "Getal") en de door astronomen berekende afstanden. Over de vraagtekens in de tabel zal ik het in het volgende deel hebben.