15 Februari 2008

De Orion-opstand  die zo'n 25.000 van onze Aardse jaren in het verleden plaatsvond, was onder controle gezet door de Galactische Federatie. De wezens die zich aansloten bij de gewelddadige houding van Satanael werden gedeporteerd naar de Aarde om te helpen met het project alsof onder gedwongen arbeid. Op deze wijze zouden zij bijdragen aan het leerproces van het menselijke ras.

Zij werden naar onze planeet gebracht in groepen en niet alle rebellen kwamen in één reis aan. De eerste groep die op Aarde aankwam deed dit niet lang voor de overtreding van de 200 Hoeders bij Berg Hermon en de laatste groep gedeporteerden (geleid door Satanael) kwamen aan op onze planeet tijdens het begin van Atlantis.

Gekloonde Lichamen

Een fenomeen dat reeds door de eerste groep was ervaren zette de Federatie op alarm. Dit fenomeen was het vroegtijdig verouderen en werd veroorzaakt door het feit dat deze wezens gekloonde lichamen hadden. Het werd ook veroorzaakt door de voor hen vreemde energie-invloeden van onze planeet. Het idee van het vroegtijdig verouderen is niet zo dwaas als wij er rekening mee houden dat één van de problemen die momenteel het menselijke klonen onder ogen ziet, juist het voorbarige verouderen is.

Door de evolutionaire vooruitgang van de Orioniërs (en van andere buitenaardse beschavingen), verliezen deze wezens wanneer zij sterven en opnieuw geboren worden, niet de herinnering van de ervaring die in het vorige leven werd opgedaan. Zij bezitten een "continuerend bewustzijn" en om deze reden, door gebruik te maken van een procedure die wij op Aarde nog niet begrijpen, besloten zij hun eigen gekloonde lichamen of hun volwassen kopieën te bouwen om deze aan te nemen als hun materiële voertuigen werden vernietigd of nutteloos werden. Dit proces was als andere kleren aantrekken.

Laten we, om dit te begrijpen, ons een wezen veronderstellen met het geïncarneerde bewustzijn van 3000 jaar dat opnieuw moet incarneren als baby en steeds opnieuw door dat proces moet gaan tot het tenslotte in het bezit is van een volwassen lichaam. Onnodig te zeggen, dat de situatie op Aarde anders is omdat wij een ander leerproces doormaken, en vergeten wie waren in een vorig bestaan en opgroeien in andere  werkelijkheden, omgevingen en families, op weg om uiteindelijk de verlichting definitief te omarmen die ons terugvoert naar God. Volgens de buitenaardse gidsen zijn wij nog steeds niet voldoende voorbereid om alle dingen te herinneren die wij hebben gedaan. Als wij in een enkel bestaan zozeer worden beïnvloed door die mensen die ons kwetsen, door diegenen van wie wij houden, die wij verliezen, en door verschillende schokkende ervaringen, wat zou er dan gebeuren als wij ons die zelfde ervaringen van 20 of 50 levens konden herinneren? Wij zouden het niet kunnen verdragen.

Alleen vanuit het besef dat wij in werkelijkheid kosmische wezens zijn zouden wij deze informatie kunnen belichamen.

De Gevangenis-Kristallen

Omdat zij van Orion kwamen zouden de spirituele essenties van de gedeporteerde wezens bij het vroegtijdig verouderen en overlijden moeten terugkeren naar hun plaats van oorsprong. Als dit had plaatsgevonden, zouden zij waarschijnlijk opnieuw geïncarneerd zijn in de gekloonde volwassen lichamen die voor hen beschikbaar waren in de werelden van de grote constellatie.

Om zo'n gebeurtenis te vermijden, lieten de Pleiadische Hoeders enkele romboïdaalvormige kristallen op Aarde achter. Deze kristallen waren heldergroen gekleurd, een kleur die ook wordt geassocieerd met onze planeet en met planten. Zij begroeven de lagere sectie van de kristallen en hun hogere sectie werd neergezet op een manier die de basis van een vierzijdige piramide vormde.

Niettemin kwamen wij tijdens recente persoonlijke contactervaringen te weten dat niet alle Orioniërs, wier essenties op een ander dimensionaal niveau door deze kristallen werden opgesloten, aan het vroegtijdig verouderen stierven.

Toen Satanael zag dat zij op Aarde snel verouderden, kon hij de bescherming van de  Pleiadische Hoeders omzeilen en vestigde hij ondergrondse laboratoria voor het vinden van een behandeling of een tegengif. Desondanks ontdekten de Hoeders dit initiatief en op last van de Galactische Federatie en door het waarnemen van het gewelddadige en vasthoudende gedrag van de Orionische gedeporteerden, besloten zij hen te vernietigen. Het besluit werd ook ontvankelijk gemaakt door het feit dat de nieuwe fysieke lichamen ook voor konden worden gecreëerd voor diegenen die reeds door de kristallen waren opgesloten. De laboratoria die door de Pleiadische Hoeders werden vernietigd bevonden zich op plaatsen die wij door onze contactervaring tegenwoordig kennen als Paititi en Berg Shasta. Dit verklaart waarom precies op die plaatsen die kristalgevangenissen worden gevonden en waarom wij op die plaatsen op Aarde de aanwezigheid van de Witte Broederschap hebben.

Na deze gebeurtenissen verklaarden de dimensionaal "opgesloten" Orioniërs een psychische oorlog aan de mensheid en beïnvloedden in grote mate de Atlantiërs die al veel te verwerken hadden in termen van de kennis die zij ontvingen van de Hoeders die ook hun ouders waren.

Maldek en de Vernietiging van Poseidon

De Atlantiërs werden een oorlogszuchtig, koloniserend ras, die zich over de planeet verspreidden en hun vooruitgang en technologie opdrongen. Zij kwamen zelfs in conflict met een autonome beschaving van wat het oude Lemurië was geweest. En alsof dit niet genoeg was hadden zij ook nog een intern conflict. De reden was dat Atlantis zelf in twee kampen was verdeeld. Eén hield de geest van het Licht levend en de andere werd beïnvloed door duisternis. Deze situatie eindigde met de vernietiging van de tien eilanden van de Atlantische archipel, waardoor er slechts drie als overblijfselen achter bleven. Eén van deze drie was het belangrijkste centrum dat door Plato "Poseidon" wordt genoemd.

Door deze situatie die niet door de Hoeders kon worden beheerst, dacht men dat, om het planetaire project te reorganiseren, het voor de Atlantiërs goed zou zijn om de planeet te verlaten. Men dacht dat, hoewel zij semi-aards waren, het na verloop van tijd mogelijk zou kunnen zijn om deze hybriden gescheiden te houden van het Aardse proces. Dit betekende dat, toen het moment daar was, de volledige beschaving van Atlantis naar Maldek verhuisde, een planeet die lang geleden tussen de banen van Mars en Jupiter bestond. Daartoe werden enkele andere Atlantiërs naar Mars gestuurd om een samenwerkingsverband tussen de Aarde en die planeet tot stand te brengen. Jammer genoeg had deze poging vreselijke gevolgen omdat, niet lang na hun aankomst, een verkeerde situatie werd veroorzaakt door Atlantiërs ten nadele van de Martianen, waardoor een vreselijk conflict ontstond.

Door de Wet der Trilling (wat betekent dat gelijken elkaar aantrekken) werd, door alle spanning die door de Atlantiërs eerst op Mars en daarna op Maldek werd veroorzaakt,  een oncontroleerbaar ruimtevoorwerp naar de binnengebieden van het Zonnestelsel getrokken. Het ging zeer dicht langs Maldek. Ook explodeerden, door onbekende oorzaak, misschien door het eigen sterke magnetisme van de planeet in combinatie met zijn grote massa, de massavernietigingswapens van de Atlantiërs uit zichzelf, die hoofdzakelijk op Maldek waren geplaatst. Deze gebeurtenis vernietigde de planeet met een hevige explosie en de gevolgen waren catastrofaal. Aangezien de fragmenten de kant van Mars opkwamen sloegen zij in waardoor een groot deel van zijn atmosfeer en zijn water in de ruimte terecht kwam. Dit incident vernietigde het grootste deel van het leven op de oppervlakte van de rode planeet. Wij moeten ook vermelden dat er tegenwoordig nog leven op Mars is maar dat zijn bewoners binnen de planeet leven.

De fragmenten kwamen niet alleen bij Mars. Zij bereikten ook de Aarde en veel van hen verpletterden tegen de Maan die het natuurlijke schild van de Aarde is. Op dat ogenblik sloot de Aarde twee grote brokken in die enige tijd rond onze planeet cirkelden. Vandaar dat wij kunnen stellen dat er een tijd was waarin wij drie manen hadden: de maan die wij tegenwoordig kennen en twee kleinere asteroïden. Deze asteroïden werden later aangetrokken naar onze planeet en één van hen sloeg in in de Grote Oceaan. Veel later sloeg de andere asteroïde in in de Atlantische Oceaan en in het Caribische gebied, waardoor diepe scheuren ontstonden op plaatsen waar de korst van de Aarde vrij zwak is. Hierdoor werden gevaarlijke elektromagnetische draaikolken gevormd. Zij zijn tegenwoordig bekend als de "Driehoek van de Bermuda" en de "Driehoek van de Draak".

Wij moeten kort vermelden dat die fragmenten niet onmiddellijk op onze planeet vielen. In die tijden waren de technologie van de Atlantiërs en hun geestelijke vermogen vrij aanzienlijk. Daarom konden zij controle over deze "manen" uitoefenen. Om deze reden plaatsten zij een piramidale structuur (die door hen een "Tagmatron" werd genoemd) in wat tegenwoordig de Caribische Zee wordt genoemd. Deze structuur ging vergezeld van een grote kristallen bol die, werkend als een reusachtige energiemachine, een lichtstraal in de ruimte zond en die hemellichamen op zijn plaats hield.

Een vergelijkbare kristallen structuur werd geplaatst in een gebied van de Grote Oceaan, op een plaats waar ooit "Mu" had gelegen, een verloren continent waarvan het raadselachtige Paaseiland de overblijfselen zijn. Deze piramides concentreerden zo'n verbazingwekkende hoeveelheid energie dat het tegenwoordig nauwelijks voorstelbaar is. Niettemin, zoals eerder vermeld, bereikte vanwege de satanische invloed het interne sociale geschil binnen de Atlantische maatschappij dusdanige ongecontroleerde niveaus dat sommige wezens probeerden hun metgezellen te bevrijden en zelfs probeerden om de Federatie aan te vallen. Deze poging leidde tot een omkering in het vermogen van de piramides, die toen een aantrekkingskracht begonnen uit te oefenen op hemellichamen die op afstand hadden moeten blijven. Daarom sloegen zij in en creëerden zij niet alleen oceaankloven maar ook interdimensionale openingen die met een andere tijd en ruimte communiceren. Deze gaten gaan open wanneer die (momenteel onderzeese) piramides een grote hoeveelheid energie concentreren die vervolgens vrijkomt door de terugkerende stormen in het gebied.

De Psychische Oorlog

De krachten van de duisternis deden dit alles en meer tegen het Aarde-Project. In die tijden onderging de planeet grote problemen vanwege de onevenwichtigheden veroorzaakt door die onmetelijke botsingen. De Orioniërs moeten opgesloten blijven tot het einde van het verlossende plan. Met andere woorden, zij tonen of berouw en voldoen aan hun verplichting om ons te helpen, of zij zullen niet kunnen weggaan. Om deze reden hebben deze wezens een psychische oorlog aan de mensheid verklaard en, zoals wij reeds hebben gezien, hebben zij sinds de tijden van Atlantis (toen zij bijna slaagden) alles gedaan wat zij konden om ons te vernietigen.

Bedenk dat deze psychische oorlog niet alleen wordt vermeld door buitenaardsen om ons bewust te maken van de valstrikken die ons proberen te manipuleren. De apostel Paulus vermeldde het ook in zijn brief aan Ephesians (Eph 6, 11-12) toen hij schreef:

"Trek een heel pantser van God aan, opdat u de verleidingen van de duivel kunt weerstaan. Want onze strijd is niet tegen vijanden van vlees en bloed, maar tegen de heersers, tegen het gezag, tegen de kosmische krachten van deze huidige duisternis, tegen de spirituele krachten van kwaad op hemelse plaatsen."

Omdat zij niet alle wezen kunnen manipuleren, manipuleren zij een paar mensen die zijn verbonden met politiek, godsdienst, economie en militair gezag. Via hen handhaven zij wereldwijde chaos van wanhoop, gebrek aan evenwicht en een niveau van angst. Deze opgesloten satanische wezen en hun dienaren vormen en handhaven een "Negatieve Geheime Regering" op onze planeet en baseren hun machtsgreep op onwetendheid.

Alle grote archieven van de mensheid zijn systematisch vernietigd, van de grote bibliotheek in Alexandrië tot aan de verslagen die in Cuzco bestonden; van de Maya- en Aztekencodes tot aan de werken die verloren zijn gegaan door Duits fascisme en barbarisme. Alles wat ons had kunnen helpen herinneren dat wij deel uitmaken van een kosmisch project is op de ene of andere manier de kop ingedrukt. Laat tegelijkertijd ook duidelijk zijn dat wij geen "laboratoriumproefdieren" zijn. Wij zijn veel meer als testreageerbuisbaby’s. Onze wereld is ook niet als een veehouderij waar wij worden vetgemest om als voedsel te dienen voor anderen. Onze wereld lijkt veel meer op een "kinderdagverblijf" waar de leraren hopen te leren van de discipelen door hun ervaringen te observeren.

bron: Rahma Mission
Nederlandse vertaling © 2008 Ditrianum Media.