14 Februari 2008

Op dit punt in ons verslag hebben we Het Tertiaire Tijdperk bereikt, rond 65 miljoen jaar geleden. Nadat het buitenaardse team het grote verlies van leven op de planeet als gevolg van de grote inslag had “gerepareerd” vestigde het zich in een enorm laboratorium/ruimteschip met een doorsnee van zo’n 46 kilometer. Dit enorme object bevond zich op een continent dat nu is verdwenen. Een deel van de naam van dit continent is afgeleid van de landbrug die zou hebben bestaan tussen Afrika en het eiland Madagaskar. Deze brug werd Lemurië genoemd door de Engelse zoöloog Philip R. Slater.

De wetenschappelijke buitenaardse missie werd gevormd door een team van zeven Elohim of Genetica-Ingenieurs. Hun belangrijkste missie was het creëren van de condities die nodig waren voor de verschijning van de eerste mensen.

De Androgyne Wezens en de Verschijning van de Mens

De eerste stap was het werken aan een groep proto-hominiden, verre voorouders van de mens die aan boord van het enorme schip werden gebracht. Toen, als gevolg van dit experiment, hadden de Elohim een verscheidenheid van androgyne wezens voortgebracht, wezens die zowel mannelijk als vrouwelijk waren. Maar ondanks dat het eerste project een groot succes was, pasten de androgyne wezens zich niet aan aan de dichtheid van het fysieke bestaansniveau op Aarde. Het werd duidelijk dat zij niet zouden kunnen overleven omdat zij te fragiel en gevoelig waren voor het sterk wisselende klimaat dat toen op onze planeet heerste. Dit zette de ruimtewetenschappers aan om het genetica-project aan te passen, en zij werkten opnieuw aan de androgyne wezens om hen te transformeren, middels geavanceerde chirurgie, tot wezens van één geslacht. Met andere woorden, zij werden mannen en vrouwen.

Het gevolg was een groep “Adams en Eva’s” van het zwarte ras, de oorspronkelijke mensheid van de planeet die zich snel over de hele planeet verspreidde. We moeten ook vermelden dat de buitenaardse gidsen zeggen dat een Adam uit een Eva kwam en niet omgekeerd.

Volgens de huidige wetenschap verscheen de mensheid zo’n 3 miljoen jaar geleden op Aarde en niet 60 of 65 miljoen jaar geleden, zoals de informatie die wij gedurende onze contacten ontvingen suggereert. Hoe dan ook, de wetenschap is niet in staat om een aantal tijdgerelateerde tegenstrijdigheden te verklaren die wijzen op een veel eerdere verschijning van de mens. Bijvoorbeeld, in de rivierbedding van de Rivier Palouxy in het Nationale Park van de Vallei van de Dinosaurus, in Texas, en op het rotsachtige plateau ernaast, zijn verscheidene versteende menselijke voetafdrukken gevonden. Nog verrassender is dat de voetafdrukken zijn gevonden in zeer oude geologische lagen. In principe zou stromend water van de rivier  om het even welke voorhistorische dierlijke voetafdrukken snel moeten hebben vernietigend maar feit is dat sommige menselijke voetafdrukken met een minimumleeftijd van 60 miljoen jaar kunnen worden waargenomen. Wie waren deze menselijke wezens?

In 1977 nam de geneticus Suante Paavo van de Universiteit van München een stuk arm uit een verzameling fossiele beenderen die als staatsgeheim worden bewaard. Voor het eerst bestudeerde hij DNA van de Neanderthaler Mens (Homo Sapiens Neanderthalensis). Het vergelijken van het genetische materiaal gaf duidelijke verschillen tussen de primitieve en moderne mens (Homo Sapiens Sapiens). Om precies te zijn 27 mitochondriale verschillen werden gevonden. Tussen de verschillende rassen die vandaag bestaan, worden slechts tot 8 verschillen waargenomen. De verklaring voor de zogenaamde “ontbrekende schakel” is de buitenaardse interventie.

Er is absoluut vele tegenspraak op het gebied van evolutionaire biologie. Als de dinosaurussen, zoals werd aangetoond, ongeveer 65 miljoen jaar geleden uitstierven en onze mensheid hoogstens ongeveer drie miljoen jaar bestaat, zou de grafische voorstelling van die voorhistorische dieren onmogelijk zijn geweest. Als de huidige ideeën over evolutie correct zijn, zou geen mens ooit een dinosaurus gezien kunnen hebben en dus ook niet in een hol kunnen hebben getekend.

Terugkomend op ons historisch perspectief, toen de basis voor de eerste mensheid was gelegd kwamen de zeven Genetische Ingenieurs met de groepen Adams en Eva's samen in hun grote laboratorium-ruimtevaartuig. Zij vertelden hen dat zij allerlei voeding tot zich konden nemen (onthoud dat het immense buitenaardse voertuig als een kwekerij functioneerde), behalve van bepaalde planten die op een speciale plaats werden gehouden. Deze planten hadden hallucinerende eigenschappen en hun consumptie zou de psychische vermogens op een niet te beheersen manier versnellen. De consumptie zou ook hersenenneuronen beïnvloeden en zou een onomkeerbaar doodsproces beginnen dat zelfs deze ingenieurs niet zouden kunnen tegenhouden, wat uiteindelijk zou leiden tot het stopzetten van het project om een Aardse mensheid te creëren..

Gadreel: een afvallige Elohim

De Adams en Eva's accepteerden met grote zelfdiscipline de aanbeveling om deze schadelijke planten niet te naderen. Echter, één van de zeven Genetische Ingenieurs, een buitenaardse arts genaamd Gadreel (ook bekend als de serpentine van de medische/mercuriusstaf) kwam zelf met onze voorvaderen bijeen en vertelde hen dat hij en zijn collega's hun gedrag onder het effect van die hallucinerende planten moesten waarnemen. Hij steunde in het geheim, de eerste drugconsumptie-ervaring van de mensheid.

De Adams en Eva's hadden een vreselijke ervaring. Hun bloeddruk daalde sterk, ze voelden zich koud en toen de andere genetische ingenieurs het probleem ontdekten, dachten zij dat de mensen onvoorspelbaar waren, dat hun nieuwsgierigheid vrij gevaarlijk was en dat zij zelfs zichzelf in gevaar konden brengen. Daarom besloten zij het Aarde-Project voor de tweede keer stop te zetten en gingen zij in hun reusachtig ruimtevaartuig weg.

De Creatie van de Tsoonkees

Gadreel (een naam die in het Aramees “God helpt me” betekent) was buitenaardse die zich in het geheim bij Lucifer had aangesloten. Omdat Gadreel aan de belangen van Lucifer gelovig was, zocht hij een manier om het programma te boycotten, en zette deze eerste menselijke wezens aan om de verboden planten te gebruiken. Het verhaal van deze Elohim komt goed overeen met concepten van de engelenleer waarin hij als “Serpent van de Tuin van Eden.” wordt beschreven.

Later, toen de andere Genetische Ingenieurs te weten kwamen wat Gadreel had gedaan, werd hij achtergelaten op onze wereld in een plaats die op een ondergrondse gevangenis leek. Hij zou niet kunnen weggaan tot zijn metgezellen zouden terugkeren en zien dat hij zijn fout had begrepen. En zo geschiedde. Tijdens deze periode, en na zijn fout goed te hebben gemaakt, “creëerde” Gadreel een ras van humanoïde schepselen genaamd “Tsoonkees.” Zij werden de verborgen binnenaardse mensheid die nog steeds binnen de planeet leeft. Zij zijn belangrijk omdat zij de belangrijkste bewoners van de ondergrondse wereld zijn. In een andere tekst zullen wij meer vertellen over deze verborgen binnenaardse mensheid.

Toen de Genetische Ingenieurs weggingen en Gadreel meenamen, lieten zij de groepen Adams en Eva's achter die voor zichzelf moesten zorgen. Deze Adams en Eva's gingen kort daarop paren en kruisen met andere wezens die zich reeds over verschillende gebieden van de Aarde hadden verspreid. Op deze manier begon de zogenaamde “oorsprong van de rassen”.

De onvoorspelbare grillen van de spontane groei van de mensheid moedigden aan om het Aarde-Project te wederom te hervatten, ondanks alle moeilijkheden. Dit hervatten was belangrijk omdat, zelfs na de volledige vernietiging van vier andere UR-planeten door hun instabiliteit, de drie overige verkozen planeten ook waren opgegeven vanwege de toegenomen gevaarlijke afhankelijkheden van de buitenaardse Hoeders.

In sommige esoterische kringen wordt het eerste menselijke ras, geboren op Aarde, en de basis van alles wat daarna volgde, “De Lemurische Mensheid” genoemd.

bron: Rahma Mission
Nederlandse vertaling © 2008 Ditrianum Media.