2 augustus 2006

Er is een totaal nieuwe en fascinerende fase van Swami’s werk voor de mensheid aan het licht getreden. In verschillende delen van de wereld laat hij wat ik genoemd heb “Sai wonderkinderen” geboren worden. Naar verluidt heeft hij aan een devotee die lange tijd in de ashram in India heeft doorgebracht, verteld dat er in totaal 13 van deze kinderen geboren zullen worden en ik heb begrepen dat er op dit moment al 5 zijn. Eén van deze vijf is in Nederland geboren, één in India, van twee weet ik het niet precies en de vijfde in Australië.

Van deze laatste ben ik heel zeker omdat ik zijn moeder gesproken heb en dikverse goede vrienden van mij er op bezoek zijn geweest en mij erover hebben verteld.

Het verhaal van zijn geboorte, dat zijn moeder me heeft verteld en allerlei wonderlijke gebeurtenissen die daarna hebben plaatsgevonden, zijn wel zo bijzonder dat het allemaal ongelooflijk moet klinken in de oren van andere mensen dan Sai devotees.

Toch zijn er heel veel voor zichzelf sprekende getuigenissen van. Eerst iets over de geboorte, Toen de moeder 6 maanden zwanger was en nog niets erop wees dat de bevalling aantaande was, zat ze op een dag met haar man, waarschijnlijk in het gezelschap van een paar kennissen, in een bekend restaurant te eten. Ze vertelde me dat ze tijdens de maaltijd een visioen kreeg van een groepje apen dat vóór haar stond. Ze maakten opgewonden geluiden, terwijl de aap die blijkbaar de leider was dichterbij kwam en iets zei in een taal die ze niet verstond. Ze wist niet wat ze van dit visioen moest denken. Hoewel ze een Sai devotee was, had ze misschien nooit iets gelezen over Rama en zijn apenleger, aangevoerd door Hanuman. Het komt mij echter wel heel waarschijnlijk voor dat ongeboren kind in nauwe relatie tot Rama staat. Hoe het ook zij, de volgende dag moest ze met spoed naar het ziekenhuis omdat de geboorte van de baby zich aankondigde. Ze vertelde me dat er, toen ze haar kleren uitdeed om in het ziekenhuisbed te tappen, vibhuti uit haar lichaam kwam, voornamelijk rond de maagstreek. Ze dacht meteen dat dit met de baby verband moest houden. Ze had het idee dat niet zijzelf dit wonder waardig was, maar dat de baby wel heel bijzonder moest zijn. Ze was er echter wel een beetje bezorgd over dat hij te vroeg geboren zou worden. De baby kwam die dag en was inderdaad heel klein, hij woog maar 3 pond. Hij werd in een wiegje gelegd en in dat ziekenhuis was het de gewoonte om de godsdienst op een kaartje te vermelden dat aan het bedje werd gehecht. Dat werd gedaan opdat predikanten e.d. de pasgeboren baby’s die van hun denominatie waren, konden zegenen.

Deze moeder en haar man waren echte Sai Baba aanhangers, dus zij vulden in: “Sai Baba.”

De moeder was een beetje verbaasd, maar ook aangenaam verrast dat alle zielzorgers die het ziekenhuis die dag bezochten, inclusief een boeddhistische priester en verscheidene dominees, niet alleen de pasgeboren baby’s van hun eigen richting zegenden, maar zonder uitzondering ook het “Sai Baba” baby’tje.

Er was nog iets anders dat haar die eerste dag verraste toen ze haar zoon in zijn wiegje zag: er lag een gouden kruisje op zijn voorhoofd. Het was daar gewoon verschenen terwijl de baby sliep. Ze haalde het weg en legde het om zijn halsje.

Hoewel het jongetje bij zijn geboorte zo weinig woog, verkeerde hij in uitstekende gezondheid en kwam snel zoveel aan dat hij zijn normale gewicht bereikte. In de twee ouders hadden oost en west elkaar ontmoet. De knappe en spiritueel ontwikkelde moeder was een Singalese uit Sri Lanka, en de vader, die een flink postuur en een goed voorkomen had, kwam uit Griekenland. Zij gaven hun Sai-wonderkind de namen Alexander Saisha. Zijn roepnaam is Alex. Omdat ik een fotootje van Alex heb van toen hij tussen de 2 en 3 jaar was, weet ik dat het een bijzonder leuk kind is om te zien.

De wonderen die in zijn onmiddellijke omgeving gebeuren zijn mij gedeeltelijk door zijn moeder verteld en de rest ben ik van goede vrienden van mij die er zelf geweest zijn.

Ik denk dat de vibhuti al op zijn huid verscheen toen hij nog een klein baby’tje was. Ik weet in elk geval dat de vibhuti die op zijn gezichtje en hoofdje verscheen, niet vervelend voor hem kan zijn geweest, zoals ruim 20 jaar geleden wel het geval was bij de baby’tje dat Indiase ouders bij Swami brachten. Ik heb die baby gezien. Ik zag dat er ogenblikkelijk nieuwe vibhuti verscheen nadat zijn moeder het had weggeveegd. Zijn ouders waren met hem naar Prasanthi Nilayam gekomen om Swami te vragen het verschijnen van de vibhuti te verminderen. Ik heb daarover geschreven in mijn boek Sai Baba Avatar.

Ik zou zeggen dat de kleine Alex in Australië geen incarnatie is van een gevallen Yogi, zoals Swami zei dat dit bij het Indiase jongetje het geval was. Alex Saisha is er één van de groep die Sai Baba voor een speciaal doel heeft laten incarneren. Straks zal ik daarover iets zeggen.

Enige tijd nadat er vibhuti op zijn huid was verschenen, begon er amrita (ook wel ‘de nectar van God’ genoemd) te stromen uit het plekje op zijn voorhoofd waar het derde oog zetelt. Daarna begon er een geurige, genezende olie uit zijn kruin te stromen. Deze olie, waarvan ik ook een klein beetje heb gekregen, heeft naar men zegt kankerpatiënten genezen. Natuurlijk stromen amrita en de olie niet constant; dat zou te onaangenaam voor het kind zijn. Het komt met tussenpozen, en in hoeveelheden dat de ouders er net een klein schaaltje mee kunnen vullen. Dat kunnen ze dan aan bezoekers, die er zeer gelukkig mee zijn, weggeven. Ik heb zelf ook een beetje van die vibhuti gekregen en ik kan zeggen dat het heel anders smaakt dan alle andere vibhuti die ik ken. Het smaakt heel lekker en zoet.

Nog een opmerkelijk verschijnsel bij dit Australische jongetje, dat nog geen 3 jaar oud is, zijn de Shiva Lingams. Ze komen niet uit zijn mond tevoorschijn, of door het draaien van zijn hand, zoals bij Sai Baba, maar ze verschijnen gewoon in de palm van zijn handje als hij in zijn ledikantje ligt. Soms gebeurt het als hij ligt te slapen, soms als hij wakker is, maar de grootte van de Lingams is opmerkelijk: soms zijn ze groter dan een eendenei, zo vertelde zijn moeder mij. Zij zijn allemaal van kristal met schitterende kleuren. Swami, die zelf vaak in het huis vertoeft, vertelt de moeder aan wie ze deze heilige symbolen van Shiva moet geven. Het is echt een grote eer om er eentje te krijgen.

Iets anders opmerkelijks dat onlangs bij het jongetje begonnen is, is het verschijnen van sieraden. Er waren een paar medaillons bij, maar meestal zijn het ringen – gouden ringen. Er zijn op het moment dat ik dit schrijf, mei 2001, al een stuk of 30, 40 door de kleine Alex ‘geproduceerd.’

Sommigen ringen hebben kostbare stenen en ze blijken allemaal van eerste kwaliteit te zijn. ‘Het soort dat je in de beste juwelierszaken aantreft’ zei een vriend van mij die ze bekeken had. De ringen verschijnen in Alex z’n handje, gedeeltelijk door vibhuti bedekt, of ze liggen naast het slapende kind. Ook worden er vaak rozenblaadjes gevonden, die door een ongeziene kracht om hem heen gestrooid zijn. Soms worden er glanzend gouden ringen onder de rozenblaadjes aangetroffen. Wie krijgt deze prachtige kostbare ringen? Het is een enkele keer voorgekomen dat het jongetje zelf een ring gaf aan een van de dames uit het gezelschap van dagelijkse bezoekers, maar meestal, zo heeft me verteld, zegt de vaak in subtiele vorm aanwezig Sai Baba tegen de moeder welke ring voor wie bestemd is. Soms zijn de dames die een sieraad ontvangen er helemaal beduusd van. Zoals de lezer wel zal begrijpen, krijgt dit Australische lid van de Swami’s wonderteam heel veel bezoekers. Feit is dat er, hoewel nooit ruchtbaarheid aan is gegeven en de mensen het alleen maar van elkaar horen, dagelijks mensen uit heel Australië en uit het buitenland komen om hem te zien. Het huis waar hij woont is klein en daardoor kunnen er niet meer dan 30 mensen tegelijk behoorlijk ontvangen worden. De ruimhartige, hardwerkende moeder boekt mensen die zich telefonisch aanmelden: 30 per dag, 6 dagen in de week. De zondag is een rustdag. Er wordt op zo grote schaal gereserveerd dat ze altijd ongeveer de eerste negen maanden volgeboekt is. Meer kunnen ze niet aan en daarom hebben de ouders gevraagd om in mijn boek geen plaats en naam te noemen.

Deze jonge ouder zijn niet rijk, in tegendeel. Toch verstrekken zij voedsel als prasad aan al die dagelijkse bezoekers. Mijn gastvrouw, Sita Iyer, genoot onlangs samen met twee goede vrienden van mij het voorrecht om op bezoek te mogen komen op een dag dat er voornamelijk vrienden van de familie aanwezig waren. De maaltijd die werd opgediend omschreven zij als ‘een banket’.

Meestal kookt de moeder zelf, bijgestaan door een familielid. Een van mijn vrienden horde de moeder een keer zeggen: ,,ik kook voor Swami, en hij is dikwijls hier als ik aan het eten koken ben. Hij geeft me dan aanwijzingen. Daarna serveer ik het aan de bezoekers van mijn zoontje als prasad.’

Persoonlijk weet ik uitervaringen dat in Swami’s aanwezigheid uitsluitend voedsel van de beste kwaliteit wordt geserveerd en dat hij, als er gasten zijn, meestal eerst de keuken ingaat en zelf met koken helpt, of advies geeft aan degene die kookt. Zo heb ik begrepen dat hij de leiding heeft bij de voedselbereiding voor de bezoekers van zijn wonderkind (soms blijft hij ook nog een poosje als de maaltijd is opgediend), de jonge moeder vindt dat hij alleen het beste goed genoeg is. De vraag is hoe een jong echtpaar met een bescheiden inkomen zo’n rijke maaltijd aan zo veel mensen kan aanbieden, en dat 6 keer in de week. Ik weet dat sommigen van mijn vrienden in dit verband aan ‘de broden en vissen’ moeten denken die Jezus vermenigvuldigde om de schare te voeden. Zelf denk ik dat zoiets inderdaad wel het antwoord is. In India heb ik meermaals meegemaakt dat Swami het voedsel vermenigvuldigde en ik denk dan meteen aan Jack Hislops opmerkelijke verhaal over de keer dat hij met Swami ergens op bezoek was en dat de gastvrouw zeer in verlegenheid was omdat ze niet voldoende in huis had om een maaltijd voor hen te bereiden. Swami zei toen tegen Hislop: ,,ga maar naar de auto, Hislop, en haal het voedsel.”

Jack wist heel zeker dat er geen etenswaar in de auto was, maar ging toch. Daar trof hij twee engelen aan die bij Swami’s auto stonden en samen een blad torsten. Het was groot en zwaar, maar Jack kon het toch naar binnen dragen. Op zijn gezicht stond nog steeds de verbazing te lezen, waarop Swami opmerkte: ,,je mond mag nu wel weer dicht, Hislop. Zij zijn daar altijd, je ziet ze allen niet!”

De ouders van de kleine Alex vertellen niet hoe dit wonder tot stand komt. Dit, en vele andere dingen waar zij niet over spreken, zijn zaken die tussen hen en Swami blijven. Dus om hen en het jongetje te ontzien kan ik alleen zeggen dat ze ‘ergens’ in Australië wonen Over de andere vier wonderkinderen weet ik helemaal niets. Ik weet alleen dat ze bestaan. Omdat het Sai-kinderen zijn neem ik aan dat zij over net zulke miraculeuze krachten beschikken als Alexander Saisha. Mocht u ooit horen waar de Sai-kinderen wonen, dan wil ik duidelijk stellen dat in elk geval de ouders van het Australische jongetje, die Sai Baba aanhangers in hart en nieren zijn, geen giften zullen aanvaarden in de vorm van voedsel, geld of wat dan ook.

Laten we nu eens kijken wat Swami met de nieuwe en onverwachte fase in zijn missie in de wereld voor heeft. Voor zover mij bekend heeft Swami niemand iets over zijn beweegredenen verteld, dus ik kan alleen maar zeggen wat ik ervan denk. In mijn boeken en artikelen heb ik vaak geschreven dat Swami al in 1960 heeft verklaard dat het Gouden Tijdperk een aanvang zal nemen voordat hij dit lichaam (in 2021) verlaat. Ik denk dus dat iedere Sai aanhanger er wel van op de hoogte zal zijn dat dit het hoogtepunt van zijn dienst aan de mensheid zal zijn. Het is een grootsere missie dan die van welke Avatar dan ook vóór hem, maar zoals ik Sir George Trevelyan op een Sai bijeenkomst in Rome hoorde zeggen: ,, Avatars falen niet. Daar zijn het nu eenmaal Avatars voor.”

Als we de heilige geschriften lezen en we hebben er enig inzicht in, dan weten we dat de Avatars vóór Sai Baba ook volledig geslaagd zijn in hun missie voor de mensheid op aarde.

Daarom heb ik er volledig vertrouwen in dat de Avatar die er nu is, ook in zijn missie zal slagen. Ongetwijfeld hebben velen van mijn lezers wel iets vernomen over de grote anti Sai-Baba campagne die een poosje geleden gelanceerd is. De duistere machten en krachten die daar aan het werk waren hebben ongetwijfeld de bedoeling gehad om de missie van deze Avatar tot de grond toe af te breken. En? Zijn ze erin geslaagd? De sterke wind die het kaf van het koren heeft gescheiden heeft eerder een nuttig doel gediend dan Swami’s missie gehinderd. Misschien is het wel zijn bedoeling geweest dat deze wind het kaf van het koren zou scheiden. Het ‘kaf’, dat zijn degenen die weinig vertrouwen en nog minder begrip hebben voor de woorden van het oude gezang dat spreekt van “zij die hem nooit echt hebben liefgehad en zij die het beetje liefde dat zij hadden, zijn kwijtgeraakt.”

Welke waarde heeft dit door de wind verstrooide kaf bij het opbouwen van de spirituele massa die Sai Baba moet creëren in de korte tijdspanne de hem nog ter beschikking staat? Als het Gouden Tijdperk tussen nu en 2021, zoals hij gezegd heeft, moet beginnen, wat is dan de functie van de ‘kritische massa’, om een natuurkundige term te gebruiken? We kunnen het vergelijken met iets dat we allemaal kennen: de geringe hoeveelheid zuurdesem of gist, die nodig is om een brood voldoende te laten rijzen. Zo is ook het huidige bewustzijnsniveau van de mensheid nog onvoldoende ‘gerezen’, maar het kan door een hele grote stap, door de kracht van de ‘kritische massa’, worden verhoogd tot het niveau dat voor het Gouden Tijdperk benodigd is. Waar moet deze kritische massa uit bestaan als het om kwaliteit en kwantiteit gaat? Wij weten het niet, maar God wel. Maar we kunnen er wel over filosoferen. Het rijsmiddel zal ongetwijfeld het koren zijn, zonder bijmenging van kaf. Het moeten die toegewijden aan God zijn die een goed begrip hebben en een vast vertrouwen. Mensen die er met al hun wilskracht naar streven om naar de hoogste waarden van waarheid en goddelijke liefde te leven. Kortom, degenen die op de weg zijn ‘terug naar huis’.

Dus, het is heel goed mogelijk, denk, ik, dat dit groepje van 13 wonderkinderen bedoeld is als een krachtig wapen bij het opbouwen van de kritische massa om op die manier op tijd het grootst wonder aller tijden tot stand te brengen. D.w.z, het machtige brood van het menselijk bewustzijn voldoende te laten rijzen, waardoor de nieuwe wereld van vrede, tevredenheid en vreugde, waar we allemaal naar verlangen, er komt. Tenminste dat is wat ik ervan denk en war ik op hoop.